Pelgrimeren voor de jeugd

...now browsing by category

 

Elkaar beter leren kennen

woensdag, juli 5th, 2017

Pelgrims naar Santiago de Compostela ervaren tijdens hun tocht dat je die reis kunt vergelijken met je levensweg, van de wieg tot het graf. Doel is niet de dood of het eindpunt, maar wat je in je leven en in het onderweg-zijn doet. Met de pelgrimstochten voor de jeugd proberen we kinderen gevoelig te maken voor hun eigen levensweg.

Aanbod naar basisscholen

Dit jaar (2017) heb ik voor de derde keer aan basisscholen in Deurne, Asten en Someren een pelgrimsdag voor de leerlingen van groep acht aangeboden. Na twee scholen in het eerste jaar en vier vorig jaar gingen nu zes scholen op de uitnodiging in. Met hulp van een twintigtal pelgrims als begeleider gingen in totaal ongeveer 150 leerlingen een dag in groepjes van vier of vijf onder leiding van een pelgrim op stap. Zij hebben daarbij een afstand van 12 tot 15 kilometer (verdwalen niet meegerekend) afgelegd door dorpen, over landwegen en door bossen of over de hei. Het eindpunt van de tocht is het klooster van de paters van het H. Hart in Asten. Daar leggen zij bij het ‘cruz de ferro’ een van thuis meegebrachte steen, met daarop in één woord waar ze moeite mee hebben of wat ze kwijt willen. Onderweg stellen ze vragen aan de pelgrim, praten ze met elkaar over hun thuis, hobby’s en toekomstdromen. Ook genieten zij van de natuur door er goed naar te kijken en te luisteren. Na een rustpauze voor brood en fruit luisteren de leerlingen naar ervaringen van een pelgrim, staan ze samen in een kring stil bij stilte en ontdekken ze hoe je voor elkaar licht kunt zijn. De dag wordt afgesloten met het zetten van hun handtekening in het gastenboek, de ontvangst van een pelgrimsbewijs en een kaars en het poseren voor een groepsfoto. Tegen het einde van de schooldag gaan de leerlingen weer terug naar school.


Even pauze – foto: Harry Keijsers

Evaluatie leerlingen

De leraren geven allen aan dat de leerlingen enthousiast zijn over deze dag. Een aantal van hen stuurden mij 38 schriftelijke verslagen, waarin de leerlingen in een half A4 over hun ervaringen op deze dag schrijven. Wat kan ik beter doen dan die zelf aan het woord te laten. Hieronder geef ik – ingedeeld naar het onderdeel van de dag – de opvallendste uitspraken van hen weer.

Hoe de wandeling van school naar het eindpunt was:

‘We kregen een kaart en toen gingen we kaartlezen en zijn twee keer fout gelopen.’ ‘Halverwege waren we verdwaald, maar het landschap was heel erg mooi.’ En een ander: ‘Ik vond het erg lang, en zeker als iemand in je groepje een horloge bij heeft en steeds zegt hoe laat het is.’ ‘We kwamen aardige mensen tegen. Die vonden het knap dat we zover liepen en daarom wilden ze ons op een foto.’

Wat het contact met elkaar onderweg hen heeft gedaan:

‘… gesprekjes over wie jij bent en wat je hobby’s zijn.’ ‘Dat is eigenlijk wel mooi,’ schrijft een meisje, ‘dat we door deze wandeling meer weten van elkaar, terwijl we al zeker zeven jaar bij elkaar in de klas zitten.’ ‘In het begin was iedereen stil, maar als je eenmaal een stukje gelopen hebt, begin je ineens te praten over dingen waar je het moeilijk mee hebt.’ Een jongen schrijft: ‘Toen kwam ik achter dingen die ik helemaal niet wist van mijn vrienden.’ Vaker verwoorden zij iets als: ‘Zo hebben we elkaar wel beter leren kennen. … We hebben nu ook een betere band met elkaar in de klas. …

Onderweg in de natuur – tekening: Marieke

Over contact met de natuur en dieren:

‘Onderweg stopten we soms even om naar de mooie natuur te kijken. Ook was het heel rustgevend om ’s ochtends door de buitenlucht te wandelen en te luisteren naar de zingende en kwetterende vogels in de ochtendzon.’ Iemand schrijft: ‘Ik en Fen stopten bij ieder paard dat we tegenkwamen en gingen hem aaien.’

Over andere momenten onderweg:

‘We kwamen langs dieren, over snelwegen en viaducten en een grote zandberg, waar we op klommen.’ … ‘Ik was heel erg enthousiast en de begeleider noemde mij een spons.’ … ‘Onze pelgrim had veel meegemaakt. Daarom had ze de hele tocht wel iets om over door te ratelen!’ Een paar keer kom ik tegen: ‘Onderweg hebben we in een kerk samen een kaars aangestoken voor mensen die je lief hebt.’

Cruz de ferro – tekening: Daan

Ook het leggen van de steen bij het ‘cruz de ferro’ wordt regelmatig vermeld:

‘De stenen bij het kruis waren ervoor om als je ergens last van had dat dat hielp om dat weg te halen.’ … ‘Op de steen had ik gezet: pijn, omdat ik het altijd in mijn rug heb en vaak oorontsteking.’ … ‘Onze steen wegleggen vond ik heel rustgevend.’ … ‘Een heel speciaal moment.’

Over de bijeenkomst over stilte en licht:

‘… in de kleine kerk met de kaarsen en de rust die er was. De wensen die er gezegd werden vond ik mooi.’… ‘In de minikerk mocht ik een kaars aansteken. We moesten een wens voor elkaar uitspreken. Ivonne had echt een super mooie wens voor mij uitgesproken.’ … ‘In de kapel moesten we eerst proberen stil te zijn en daarna moest je een kaars doorgeven met een wens. Julie gaf hem aan mij en ik vond het zo lief wat ze zei, dat ik moest huilen.’   ‘Ik kreeg van Danielle de wens dat ik een bekendere voetballer zou worden.’

In de kring voor stilte en licht – foto: Lambert de Haas

Hun oordeel over deze dag blijkt uit:

‘Bij het klooster  … vond ik saai, want ik ben niet van de kerken en zo.’… ‘Ik vond het wel leuk, alleen je krijg er wel veel spierpijn van.’ … ‘Nu nog steeds heb ik last van mijn linkervoet, maar dat maakt niet uit want het was SUPER.’ Een ander schrijft: ‘Ik had er totaal geen zin in … en keek er zwaar tegen op. Toen ik eenmaal bezig was werd het steeds leuker. Uiteindelijk was het best leuk.’ Of weer een ander: ‘Ik heb 12 km gelopen en ik wist niet dat ik dat kon en ik heb een nieuwe vriendin gemaakt en ik vond het veel leuker dan ik eerst dacht.’

Anderen reageren met een korte opmerking als: ‘Ik vond het een superdag, … heel bijzonder, … een top dag. … Ik heb ervan genoten.’ en ‘Bedankt begeleiders voor jullie gastvrijheid en leerzame dag. Je mag dit voor de volgende groepen ook organiseren.’ En tot slot van iemand: ‘Het was een van de leukste dagjes uit met de klas, een super leuke, geweldige en fantastische dag.’

Cruz de ferro – foto: Harry Keijsers

Over wat ze verder met deze dag gaan doen:

‘We hebben veel gezien en ongeveer 17 kilometer gelopen (verdwaald!). Ik zou het graag nog een keer willen doen.’ Sommigen schrijven dat laatste ook. Iemand zegt: ‘Het was een toffe dag maar of ik naar Santiago zal lopen dat denk ik niet.’, terwijl een ander schrijft: ‘Misschien dat ik wel ooit een pelgrimstocht ga lopen.’

Evaluatie pelgrims

Iedere pelgrim heeft als begeleider veel positieve ervaringen opgedaan en is onder de indruk van de openheid van de leerlingen. Zo zegt één van hen: ‘Het was geweldig om te zien hoe de jeugd genoot van deze pelgrimservaring. Ze namen enthousiast deel aan de gesprekken en waren dikwijls ook bereid om persoonlijke onderwerpen te berde te brengen. Ook waren ze zeer geïnteresseerd in onze pelgrimsverhalen.’ En een ander: ‘Ongelooflijk wat voor een mooie gesprekken je voert met vijf twaalfjarige kinderen, die je pas een half uur kent.’

Besluit

Het project past goed bij de levensfase van de kinderen, die zich nu in de overgang naar het voortgezet onderwijs bevinden. Het kader (van het pelgrimeren) waarin de dag gegoten wordt en de begeleiding door ervaren pelgrims zorgen voor een meerwaarde (het is geen ivn-tocht). De leerlingen komen in aanraking met een wezenlijke aspect van het leven, dat zij in de dagelijkse werkelijkheid weinig of niet tegenkomen. Ze zijn allen een ervaring rijker, waarmee ze in de toekomst verder kunnen. Leerlingen, leraren en pelgrims kijken dan ook met tevredenheid terug op een geslaagde pelgrimsdag.

Harry Keijsers, juni 2017

Even weg uit de dagelijkse stress

zaterdag, mei 27th, 2017

Vanuit de redactie van de ‘Jacobsstaf ‘ ben ik gevraagd een artikel te schrijven over een pelgrimstocht van een groep leerlingen van het Varendonck College uit Asten in maart 2017. Om een indruk daarvan te krijgen heb ik de laatste dag meegelopen. Hieronder een weerslag van die tocht. 

Rond kwart voor zeven stap ik in Asten op de lijnbus naar Eindhoven. Doel van mijn reis is de Hoogstraatgemeenschap. Ik zoek er aansluiting bij een groepje jonge pelgrims: negen leerlingen uit 4-HAVO en 5-VWO van het Varendonck college in Asten. Onder de bezielende leiding van hun docenten levensbeschouwing, pelgrim Michiel Maasen en zijn collega Vincent van Hak, zijn zij drie dagen geleden in Heeze begonnen aan een vierdaagse pelgrimstocht. Vandaar hebben zij via De Hooge Berkt in Bergeijk en de Pelgrimshoeve in Vessem tot in Eindhoven gelopen. In de avonduren gaven enkele leraren een workshop, over het verwerven van zelfinzicht en het vormen van een eigen identiteit. Ik ben benieuwd hoe het hen tijdens deze tocht vergaat.

Als ik bij de Hoogstraatgemeenschap aanbel, doet Vincent open. Hij heet mij welkom. Binnen in de gang struikel ik bijna over de op de grond liggende rugtassen. De grote jakobsschelpen wijzen ontegenzeglijk op de pelgrims die ik zoek. ‘We hebben het programma omgegooid’, is het eerste dat Vincent mij toevertrouwt. ‘We hebben de eerste dag teveel van de jongeren gevraagd’, gaat hij verder. ‘We hebben tegen de dertig kilometer gelopen en dat met volle bepakking. Dat heeft de nodige blaren en pijnlijke voeten opgeleverd. Sommigen zijn die last nog niet te boven. We gaan nu dan ook per auto naar de rand van de stad om de afstand wat in te korten’. De bagage gaat later per auto naar Asten. Drie pelgrims zullen dadelijk bij het station in Geldrop afhaken. Twee worden in verband met blessures door een ouder opgehaald en een derde moet naar de Regionale Wiskunde-olympiade.’

Aan de rand van de stad kom ik met de laatste lichting per auto mee. Een groepje hoppende jongeren proberen de ochtendkou ietwat te verdringen. De Spotify muziek komt me tegemoet. We begroeten elkaar hartelijk. Al snel voel ik mij opgenomen in de groep en lopen we samen door een landelijke en groene omgeving naar Geldrop.

Na een korte rustpauze in het centrum gaat de tocht verder onder de A67 door richting Stabrechtsche Heide. De meiden en de stoerste mannelijke deelnemer nodigen de voorbijrazende vrachtwagenchauffeurs vanaf het viaduct uit tot claxonneren en toeteren. ‘Dat is wat ik daarnet al tegen je zei, die drukte van de stad en van het wegverkeer, dat staat me steeds meer tegen’, reageert een ander op dit lawaai. Gelukkig buigt de weg snel het bos in en wandelen we via een smal paadje verder de rustige natuur in. Dan klinkt achter ons: ‘Pas op een fietser!’. Als we opzij gaan, stapt de fietser af met de vraag: ‘Is hier iemand die Janssen heet?’. ‘Ja …’ reageert een van ons. ‘Dan moet deze bankpas van jou zijn!’, aldus de fietser, die een plastic hoesje uit zijn achterzak haalt, ‘… die heb ik daarnet op het pad gevonden!’ We zijn allemaal verbaasd. Zo zie je maar dat Jacobus altijd helpt. Zoiets kun je meemaken als pelgrim. En we praten over toeval en wat je toevalt, over het vredige en het goede, dat je bij een pelgrimstocht ervaart.

Gaandeweg krijg ik gelegenheid met elke deelnemer over zijn of haar ervaringen te praten. Hoe geweldig het was om de eerste avond verzorgd te worden door een heuse pedicure, een van de moeders die toevallig op bezoek was. Zo konden blaren worden behandeld en zere voeten worden verzacht. Onderweg hebben zij elkaar beter leren kennen en aan elkaar via opdrachten en gesprekjes uitgelegd waarom ze meegaan. En hoe zij negatieve reacties van vrienden over hun deelname hebben genegeerd.

De stiltewandeling op de tweede dag heeft op alle deelnemers de meeste indruk gemaakt. Toen liepen ze vijf kilometer op enige afstand van elkaar en waren ze op zichzelf aangewezen. ‘Ik kon toen tot mezelf komen en er hoefde even niets. Precies wat ik nodig had! Want de motivatie voor het deelnemen aan deze tocht was voor mij om even los te komen uit de dagelijkse stress.’ Een motivatie die ik van meerdere deelnemers te horen krijg.

‘Ik heb deze dagen gemerkt dat ik zonder mobieltje kan en ik hoef er niet meer steeds op te kijken,’ vertrouwt een van de pelgrims me toe. ‘Het geeft me veel rust. Ik hoop dat ik dat straks kan vasthouden.’

Velen zijn onder de indruk van de ervaren gastvrijheid op de logeeradressen. Ook de meditatie op de tweede avond, de wegzending vanuit de kapel in Vessem door broeder Fons de volgende morgen en een onverwachte ontmoeting met een vluchteling gisteravond in Eindhoven hebben grote indruk gemaakt. Wat niet direct met mij wordt gedeeld zijn de emotionele momenten. Die waren er volgens de begeleiders, toen de jongeren aan elkaar vertelden wat ze op de onderweg gevonden steen hadden geschreven. Op de derde dag hebben ze die bij het IJzeren Kruis in Vessem neergelegd.

Na de middagboterham aan een picknickbank gaan we de Stabrechtsche Heide op. We krijgen allen een vijftal vragenkaartjes met de opdracht deze in wisselende samenstelling twee aan twee met elkaar te bespreken. In totaal worden dat acht intensieve gesprekjes van tien minuten. Ongemerkt lopen we zo over een groot deel van de heide. Al snel kiest iedereen voor vragen vanuit ieders hart en belangstelling voor de ander. Er ontstaan boeiende dialogen. We zijn geïnteresseerd in elkaars keuzes en levenservaringen.

Als we uit de natuur terugkeren in de wereld van landbouw en veestallen, beginnen de laatste loodjes te wegen. Als we het kanaal over zijn en bij de school aankomen, valt iedereen uitgeput op een bank neer. De pelgrims hebben het toch maar geklaard en zijn er trots op. Bij een kopje koffie of wat fris komt ieder weer terug in zijn drukke wereldje.   – ‘Vanavond is er een feestje bij Siris. Kom je ook?’   –  ‘Morgen moet ik weer terug naar Veldhoven: voetballen!’  –  ‘Michiel, volgend jaar wil ik weer meegaan!’

(dit artikel van mijn hand is ook gepubliceerd in “Jacobsstaf” nr. 114 van juni 2017, een uitgave van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob; de eerste twee  foto’s zijn van de hand van Michiel Maasen, de andere zijn door mij gemaakt)

Zalig Pasen

maandag, april 17th, 2017

Met het oog op Pasen bij deze een wens van mijn kant met hulp van jonge pelgrims uit Deurne-Asten-Someren. Het is een weerslag van een aantal wensen, zorgen, vragen, die leerlingen uit groepen acht van basisscholen de voorbije weken hebben neergelegd bij het ‘Cruz de Ferro’ in de tuin bij de paters in Asten.

 

Op zoek naar je eigen levensweg

dinsdag, maart 28th, 2017

Onder het motto ‘Op zoek naar je eigen levensweg’ nemen in de weken van eind maart – begin april 2017 zo’n 150 leerlingen van groep acht van zes basisscholen uit Asten, Someren en Deurne deel aan het project ‘Pelgrimstochten voor de jeugd’. Deze activiteit, die een hele schooldag in beslag neemt, is een initiatief van Harry Keijsers en wordt gedragen door vele pelgrims uit de regio.

Veel pelgrims naar Santiago de Compostela ervaren tijdens hun tocht dat je die reis kunt vergelijken met de levensweg van de wieg tot het graf. Ook daarin is sprake van loslaten, op weg gaan en aankomen. En gaat het niet om de dood, maar om wat je in het leven en in het onderweg-zijn doet. Met deze pelgrimstochten voor de jeugd proberende pelgrims kinderen gevoelig te maken voor hun levensweg.

Na een start met twee scholen in het voorjaar van 2015 en vier scholen in 2016 pelgrimeren in deze weken de leerlingen van zes scholen: Gerardusschool Walsberg, De Piramide uit Deurne, Het Lover en Het Talent uit Asten, Antoniusschool Heusden en ’t Rendal uit Lierop. Zij lopen zo’n 12 kilometer door dorpen, over landwegen en door bossen in groepjes van vier leerlingen onder leiding van een ervaren pelgrim. Het eindpunt van de tocht is de tuin en het klooster van de paters van het H. Hart in Asten. Daar leggen zij bij het zogenaamde ‘cruz de ferro’ een van thuis meegebrachte steen, waarop zij in een woord hebben opgeschreven waar ze moeite mee hebben of wat ze kwijt willen. Onderweg hebben ze vragen kunnen stellen aan de pelgrim, met elkaar gesproken over hun thuis, hobby’s en welke toekomstdromen zij hebben. En genoten van en gekeken en geluisterd naar de natuur . Na een rustpauze en het opeten van het meegebrachte brood en fruit kunnen de leerlingen luisteren naar ervaringen van een van de pelgrims, samen in een kring stilstaan bij stilte en ontdekken hoe je voor elkaar licht kunt zijn. Met zo’n dag komt de jeugd in aanraking met een wezenlijke aspect van het leven, dat zij in de dagelijkse werkelijkheid weinig of niet tegenkomen. Ze zijn allen een ervaring rijker en hebben elkaar en zichzelf vaak anders leren kennen. Zowel leerlingen, leraar als pelgrims kijken steeds weer met tevredenheid terug op een geslaagde dag.

Pelgrimstochten voor de jeugd II

vrijdag, mei 1st, 2015

WAT VOORAF GING

Door mijn pelgrimstocht in 2006 per fiets naar Santiago de Compostela ben ik enthousiast geraakt voor alles wat met pelgrimeren te maken heeft. Het brengt je tot een leven met aandacht voor jezelf, de ander en de wereld. Rond Vessem in de Kempen loopt al meer dan vijf jaar met veel succes het project PELGRIMEREN VOOR DE JEUGD, bedoeld voor de groepen 8 van het basisonderwijs. In de voorbije jaren heb ik daar als begeleider van een groepje leerlingen een aantal keren aan mee mogen doen.

PELGRIMSWEG ALS METAFOOR VOOR DE LEVENSWEG

Doel van het project is de jeugd via een dagprogramma te stimuleren om pelgrimsroutes te lopen. Daarbij komen zij in aanraking met natuur, cultuur, religie, spiritualiteit, pelgrimssfeer, ontmoetingen, weersomstandigheden, zoeken naar onderdak, eten en drinken (back to basic), voorspoed en tegenslagen. En doen zij voor even afstand van presteren, een “rol” spelen, computer, televisie, mobiele telefoon, e.d. Ik zie het als een mogelijkheid de jeugd in aanraking te brengen met dergelijke situaties en houdingen in het leven. De jeugd komt die in de dagelijkse werkelijkheid weinig of niet tegen. En volwassenen hoor je alom aangeven deze in hun leven te missen. Tijdens de tocht staan we dan stil bij onze herkomst, de steun die we van anderen krijgen, de mee- en tegenvallers die we in ons leven tegenkomen en onze toekomstdromen. Al wandelend hebben we zo aandacht voor de natuur, elkaar en onszelf.

Verslag 3Verslag 4

NU OOK VOOR LEERLINGEN IN DEURNE, ASTEN EN SOMEREN

In september 2014 ben ik begonnen om dit project voor de basisscholen in Deurne, Asten en Someren van de grond te tillen. In een mailing naar de scholen vroeg ik aandacht voor dit initiatief. Na wat startproblemen – bijna alle scholen gingen in die maanden over naar een ander email-adres – waren uiteindelijk zes leraren van groep acht positief. In een eerste gesprek kreeg ik de gelegenheid uitgangspunt en opzet nader toe te lichten. De eerste drie contacten eindigden om diverse redenen in een afzien van verdere deelname. De volgende drie contacten met enkele al bij voorbaat enthousiaste leerkrachten leidden uiteindelijk tot verdere afspraken en het vastleggen van een datum.

In januari 2015 is duidelijk, dat de groepen acht van drie basisscholen (‘t Rendal in Lierop, De Piramide in Deurne en een derde school, die later alsnog moet afhaken) in maart en april een pelgrimstocht zullen gaan ondernemen. Ik ga dan op zoek naar ondersteuning door pelgrims, die de ervaring van een pelgrimstocht aan den lijve hebben ondervonden. Van de 250 aangeschreven leden van het Genootschap van Sint Jacob in onze regio reageren er 25, van wie er 20 aangeven dat ze mee willen werken aan het project.

Voor de invulling van een te lopen route ben ik uitgegaan van de eigen school als vertrekpunt. Dat betekent dat er een voor elke school toegesneden route van ongeveer 12 kilometer uitgezet dient te worden. Gelukkig heeft een medepelgrim, Hans Taal, daarin het voortouw genomen. We zoeken daarbij zo veel mogelijk rustige wandelroutes door de natuur en we letten op plekken met een bijzondere historische betekenis of kruisen en kapelletjes. Als einddoel heb ik het klooster van de Paters van het H. Hart in Asten gevonden. Daar is gelegenheid om binnen (zeker bij slecht weer) ons brood te kunnen eten. Ook kunnen we er gebruik maken van projectiemiddelen en de kapel bezoeken. In de tuin heb ik een ‘cruz de ferro’ mogen plaatsen.

Verslag 2Verslag 5

OP PELGRIMSTOCHT

Voorafgaand aan de eigenlijke dag vertel ik de leerlingen op school over wat pelgrimeren is en wat het met iemand doet. Tevens nodig ik hen uit tot deelname aan de tocht. De leerkracht speelt hierin een cruciale rol. Eind maart en begin april hebben twee tochten plaatsgevonden, een vanuit Lierop en een vanuit Deurne. Mooi zonnig weer vanaf de start om half negen brachten de groepjes van 4 of 5 leerlingen onder leiding van een ervaren pelgrim in een goede stemming. Onderweg was er aandacht voor elkaar en de omgeving.

Op het eindpunt vertelde een pelgrim over zijn pelgrimsbelevenissen. Alle kinderen kregen een pelgrimsbewijs en zetten hun handtekening in het gastenboek. Na een bezoek aan de kapel voor een stiltemoment en het ontsteken van de klassenkaars werd door ieder bij het ‘cruz de ferro’ een steen weggelegd met daarop een woord over een last die men niet langer met zich mee wil dragen.

Verslag 1

Verslag 6

DE TOCHT GAAT VERDER

Beide tochten zijn zeer geslaagd te noemen. Zowel de leerlingen (‘leuk’, ‘gezellig’, ‘fijn’) als de leerkrachten en de pelgrims reageerden erg positief. Er ontstonden onderling spontane gesprekken, er was ontspanning op de rustplaatsen, er werd genoten van de stilte, men vertelde elkaar wat ieder op de steen had gezet en waarom. Sommige leerlingen vertelden over dingen waar ze normaal het zwijgen toe doen: “Goh, in de klas praat je lang niet zoveel.”

De reacties van de leerlingen en de leerkrachten spreken voor zich. Het waren alles bij elkaar mooie dagen. Of de leerlingen nu weten wat pelgrimeren is, was voor menige pelgrim aanvankelijk wel een vraag. Maar gaandeweg en terugkijkend op deze dagen mag de conclusie zijn, dat we hen een geweldige ervaring hebben aangeboden. Wat die ervaring is en wat die met hen doet kunnen we niet overzien. Dat weten we als ervaren pelgrim maar al te goed.

Voor het komende schooljaar 2015-2016 zijn alle scholen opnieuw aangeschreven. De tocht gaat verder!

Pelgrimstochten voor de jeugd I

donderdag, september 18th, 2014

Pelgrimstochten voor de jeugd_web

Door mijn pelgrimstocht in 2006 per fiets naar Santiago de Compostela ben ik enthousiast geraakt voor alles wat met pelgrimeren te maken heeft. Het brengt je tot een leven met aandacht voor jezelf, de ander en de wereld. Rond Vessem in de Kempen loopt al meer dan vijf jaar met veel succes het project PELGRIMEREN VOOR DE JEUGD, bedoeld voor de groepen 8 van het basisonderwijs. In de voorbije jaren heb ik daar als begeleider van een groepje leerlingen een aantal keren aan mee mogen doen.

De laatste keer – in september 2014 – heb ik mogen meelopen met een groep van vijf meisjes. Ondanks (of juist door?) het verdriet van een van hen in verband met een ongeluk van haar broer groeide dit uit tot een hecht clubje. Tot twee maal toe kwamen ze mij een veldboeket aanbieden. Eén keer heb ik hen geadviseerd hun lieve juffrouw daarmee te verwennen en de tweede keer het boeket aan de gastvrouw in Kafanaüm te geven. Ze waren in een creatieve bui en maakten tussendoor spontaan het volgende liedje op de bekende maat:

“Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter,

Alweer een kilometer.

Al struikel ik over een veter,

Het gaat steeds beter.

Harry die is cool

Dat is wat ik bedoel

Hij voelt zich net een olifant

Die brengt ons naar de overkant

Nu gaan we verder lopen

En laten we het verder open.”

Doel van het project is de jeugd via een dagprogramma te stimuleren om pelgrimsroutes te lopen. Daarbij komen zij in aanraking met natuur, cultuur, religie, spiritualiteit, pelgrimssfeer, ontmoetingen, weersomstandigheden, zoeken naar onderdak, eten en drinken (back to basic), voorspoed en tegenslagen. En doen zij voor even afstand van presteren, een “rol” spelen, computer, televisie, mobiele telefoon, e.d. Ik zie het als een mogelijkheid de jeugd in aanraking te brengen met deze wezenlijke aspecten van het leven. De jeugd komt dit in de dagelijkse werkelijkheid weinig of niet tegen. En volwassenen hoor je alom aangeven deze in hun leven te missen.