Ontmoeting

...now browsing by category

 

Pelgrimstocht op 25 juli 2016

vrijdag, augustus 19th, 2016

Deze pelgrimstocht van Thorn naar Roermond wordt georganiseerd door de Broederschap van de H. Jacobus Roermond en de Stichting Pelgrimswegen naar Sint Jacob. Om ’s avonds weer naar huis te kunnen reizen dienen we op tijd op het station in Roermond te zijn. Daar vertrekt tegen half tien een bus, die ons naar het startpunt van de tocht, de Abdijkerk in Thorn, brengt. Vandaag is het daarom vroeg opstaan geblazen. We vertrekken om 7.00 uur per auto naar station Heeze, stappen daar drie kwartier later in de bijna lege sprinter tot Weert en reizen vandaar per intercity naar Roermond. Daar worden we hartelijk welkom geheten door de organisatoren en maken we kennis met een aantal van de ongeveer 60 wandelaars.

Pelgrimszegen_KL

Sluizen_KL

In de barokke kerk van Thorn geeft pastoor-deken Maessen vanuit de hoogte van het priesterkoor ons de pelgrimszegen. We gaan met een redelijk bewolkte lucht vol goede moed richting Wessem. Daar arriveren we ruimschoots binnen de geplande tijd en krijgen we in de Harmoniezaal een hartige soep met broodjes aangeboden. Onder het lopen hebben er al de nodige ontmoetingen plaatsgevonden en zijn velen druk in gesprek met medepelgrims, terwijl een ander even tijd voor zichzelf neemt en meeloopt in de cadans van de groep. We slingeren door het landschap, langs kanalen en sluizen en lopen over bruggen. Al die tijd hebben we de Clauscentrale binnen gezichtsafstand.

Kapel Jacobus_KL

Jacobuis als windwijzer_KL

Na een twee uur lopen komen we in Linne aan, waar we voor een korte pauze en een verfrissend drankje neerstrijken op het terras van de Harmoniezaal aldaar. De zon heeft het intussen gewonnen van de bewolking en zorgt voor een bij tijd en wijle warme lucht. Dan beginnen we aan de laatste etappe en lopen we via Herten naar Roermond. Onderweg staan we stil bij een Jacobuskapelletje langs de route, dat door een lid van de Roermondse broederschap is gebouwd.

Jacobuslied_KL

Jacobuskapel_KL

In de Voorstad houden we even halt bij het Jacobuskapelletje, dat daar sinds 2013 staat. We hebben er dan een tocht van 20 km op zitten. Enkele medepelgrims uit de Verenigde Staten danken voor het feit dat ze hebben mogen meelopen door een Frans Jacobuslied te zingen. Daarna biedt de Broederschap ons in het voormalige Hospitium een eenvoudige koude maaltijd aan. Zeer passend bij de warme weersomstandigheden.

Als later enkele leden van de broederschap ons in vol ornaat voorgaan naar de St. Christoffel-Kathedraal, vraagt een passant onderweg aan hen wat dit voorstelt. Na enige uitleg moet de mevrouw erkennen dat ze nog nooit van Jacobus gehoord heeft.

Armreliek Jacobus_KLJacobusverering_KL

In de viering verbindt plebaan-deken Merkx Jacobus en Christoffel, die respectievelijk vandaag en morgen op de kerkelijke liturgiekalender staan, als twee heiligen van de weg. Na de zegen kan ieder op zijn wijze eer betuigen aan de St. Jacobusreliek, die nu bij hoge uitzondering even niet op zijn plek in de Jacobuskapel staat. Tot besluit van deze dag genieten we samen met andere kerkgangers van een kop koffie in de lekkere buitenlucht.

We zijn blij als we enkele uren later thuis onze benen kunnen strekken en dankbaar kunnen terugzien op een aangename, prettige en vooral inspirerende pelgrimsdag.

Mensen ontmoeten, passie delen

dinsdag, maart 18th, 2014


Op zondag 30 maart 2014 waren wij te gast bij René IJntema en Yvonne Clarijs op hun Tipitentcamping in Someren-Eind. Daar organiseerden zij onder de titel: “Mensen ontmoeten, passie delen” een beurs over outdoorbeleving. Er was van alles te beleven op het gebied van (lichtgewicht) reizen, kamperen, en andere buitenactiviteiten met fiets, motor of paard:

flyeroutdoor

  • Demonstraties, zoals koken op houtvuur
  • Lezingen door ervaren reizigers over fiets-en wandelvakanties
  • Alles op het gebied van lichtgewicht kamperen, kampeerartikelen, tenten, Tipi’s
  • Trekking fietsen, fietstassen,
  • Zelf uw vertrouwde fiets om (laten) bouwen tot een volwaardige elektrische fiets.
  • Alles op het gebied van outdoorartikelen zoals kleding, schoenen, messen, vuur maken
  • Demonstraties met de (fiets) GPS
  • Diverse gereedschappen voor de fiets en survival.

De belangstelling voor deze dag was helaas niet al te groot. Het liep dan ook niet storm, maar het weer was geweldig en het er zijn was voor ons beslist de moeite waard.

Outdoor_2014 02 30_Web

In onze kraam hebben we in de loop van de dag – naast oppervlakkige kijkers – een achttal zeer geïnteresseerde gasten mogen ontvangen. Zij waren of van plan om binnenkort (in mei) of volgend jaar met de fiets  of te voet naar Santiago de Compostela te gaan of dachten al een aantal jaren erover om dat ook te gaan doen.  Sommige vrouwen wilden wel gaan, maar mochten (nog) niet van hun man, anderen vonden, dat het goed zou zijn voor haar man om te gaan. Wij hadden alle gelegenheid te vertellen over onze ervaringen om alleen en samen te fietsen naar het ‘einde van de wereld’. Over de vele ontmoetingen met mensen, de openheid van medepelgrims of de gastvrijheid van de lokale bevolking. En over de zwaarte of het aantrekkelijke van het dagelijkse fietsen. Op de foto een van onze gasten in gesprek met José.

 

 

 

 

 

Mensenhandel ver weg en dichtbij

woensdag, december 28th, 2011

Onder deze titel hebben we in onze parochie op 17 september j.l. een eerste gebedsviering gehouden in het kader van “Anders Vieren”. De vieringen in dit kader wijken af van de reguliere vieringen, omdat ze op andere tijden plaatsvinden, er anders uitzien en iedere keer weer kunnen verrassen.

Deze eerste keer hebben we ondersteuning gekregen van de SRTV – “Stichting Religieuzen Tegen Vrouwenhandel” uit Den Bosch, die ons liturgisch materiaal aanreikte en medewerking verleende aan een gesprek over mensenhandel na de viering.

Voor deze gelegenheid hadden we op het priesterkoor een beeld van de Deurnese kunstenares Monika van Kempen opgesteld. Het beeld toont op het eerste gezicht een kruis met een corpus. Maar bij nader bekijken blijkt het corpus een vrouwenfiguur te zijn.

Bij de opening van de viering omschreef pastoor Paul Janssen dit beeld als volgt:

Hier vooraan staat een beeld.
Ik werd erdoor geraakt.
Het lijkt op een kruisbeeld,
maar dat is het niet.

Het is een geschonden vrouw
met een kruis op haar schouder,
of nee, het kruis zit in haar,
het lijden, de pijn, het verdriet
om alles wat gebeurt en zij niet wil,
om alles wat zij wil en niet gebeurt.

Zij is in de kern van haar wezen
doorboord, geschonden,
maar haar hart is niet geraakt.
Het is gewond, maar niet gedood.

Het klopt verder,
slag na slag, stap voor stap.
druppelsgewijs
kan zij toch liefde geven,
borrelt nieuw leven
van hart tot hart tot hart.

Een andere weg naar Pasen

dinsdag, april 19th, 2011

In de Goede Week (van 18 tot en met 22 april) staat in de St. Willibrorduskerk a/d Markt in Deurne een bijzondere kruisweg opgesteld. Deze is op een originele manier uitgewerkt in twaalf staties. Zij volgen Jezus op zijn weg van de avond van zijn laatste maaltijd naar Pasen en verder. Ze volgen Jezus, maar ze gaan ook over jouw leven. Wie ben jij? Hoe ga jij? Waar kom je vandaan en waar ga je naartoe?

Deze andere weg naar Pasen kun je als toeschouwer bekijken. Je kunt ook deelnemer worden, door de confrontatie met jezelf aan te gaan in de uitdaging van de opdrachten bij elke statie. Je kunt in je eigen tempo rondlopen, alleen of met iemand samen. Voel je vrij om al dan niet de opdrachten uit te voeren. Iedereen is van harte welkom op ‘Een andere weg naar Pasen’!

Openingstijden:

ma di   14.00-16.00
wo       14.00-16.00    19.00-21.00
do        14.00-16.00    20.30-22.00
vr         10.00-14.30    16.00-18.00    20.00-22.00
 

De eerste bezoekers op maandag en dinsdag reageerden met woorden als: Indrukwekkend! Confronterend! Het maakt veel bij me los! Je kijkt zo terug op een stuk van je leven!

Een verrijkende ontmoeting

maandag, maart 7th, 2011

Het is rustig in de trein naar Amsterdam. Op deze carnavalszondag zijn we onderweg naar een tentoonstelling in het Van Gogh Museum. Aan die rust komt een eind als op het station in Den Bosch een heel gezelschap – op het eerste oog buitenlanders – instapt en alle vrije zitplaatsen vult. Door de vriendelijkheid, waarmee zij vragen of zij bij ons aan kunnen schuiven, ontstaat er snel een gesprek. Het betreft een groep Tibetanen met hun kinderen en een lerares, op weg naar de viering van het Tibetaans Nieuwjaar in Ruigoord.

Met dit Nieuwjaar start voor Tibetanen het jaar van de IJzeren Haas, 2138. Ook in Nederland komt de gemeenschap voor die gelegenheid samen, waarbij de Tibetaanse jongeren (de helft van dit gezelschap) de kans krijgen om zich in hun rijke cultuur te verdiepen. Zij zijn vluchtelingen, die hun vaderland hebben moeten verlaten en er pas terug kunnen als ze eenmaal in het bezit zijn van een Nederlands paspoort.

Vooral voor de ouderen onder hen is het leren van de Nederlandse taal een hele opgave. Toch is er redelijk met hen te praten. Ze vertellen over hun cultuur en de bezetting van Tibet door de Chinezen. Zoals bezetters gewoon zijn te doen, proberen de Chinezen op alle mogelijke manieren de Tibetanen te onderdrukken. Zo krijgen zij voor hetzelfde werk minder loon dan Chinezen. Waar de Chinezen erop uit zijn zoveel mogelijk te vergaren en te pakken, willen de Tibetanen daarentegen voor alles delen. Zij delen hun eten en wat ze hebben met elkaar. “Zelfs mijn sigaret deelde ik altijd met de anderen door die rond te geven.” Dat delen wordt ook hier in praktijk gebracht. Er gaat een zak rond met zelf gebakken koekjes in allerlei vormen. Tegen de tijd dat we Amsterdam bereiken, is die dan ook zo goed als leeg.

Terwijl het gesprek vooral gaat tussen ons en de enige heer in het gezelschap en zijn lerares, zijn de dames bezig met het rechttrekken en bespreken van hun feestkleding, met mooi bewerkte biezen, maar onder de jassen niet echt goed zichtbaar. De sfeer is zodanig en de uitdrukking op hun gezichten zo bijzonder, dat ik vraag of ik foto’s mag maken. Dat mag en zij zijn nadien trots over hoe ze op de foto’s staan. Ik geef hen mijn email-adres en nodig hen uit daarop te reageren, zodat ik hen de foto’s kan toesturen.

Voor we er erg in hebben, komen we in Amsterdam aan. De geplande puzzel niet opgelost en het meegenomen tijdschrift nauwelijks gelezen, maar wel een wereld rijker door deze ontmoeting.

Twaalf-en-een-half jaar …

zondag, januari 2nd, 2011

Afgelopen maand was ik per 1 december precies twaalf-en-een-half jaar als pastoraal werker in dienst van Deurnese parochies. Concreet betekent dit dat ik per 1 juni 1998 een aantal jaren gewerkt heb binnen de parochies van Deurne-Centrum en Gerardus Walsberg. Dit samenwerkingsverband  kende een pastoraal  team, bestaande uit een pastoor, een pastoraal werker en een parochie-coördinator.  Met die laatste, Lia Kerskes, heb ik na het vertrek van Ton Hasselman als pastoor per juni 2000 een viertal jaren de zorg voor deze twee parochie behartigt. Mede dankzij de kundige en betrokken inzet van Lia is ons dat wonderwel gelukt en hebben we ervoor kunnen zorgen dat het pastoraat voortgang kon blijven vinden. Niet in het minst door de hulp van een zestal priesters voor de liturgische vieringen.

In de loop van 2004 kwam Paul Janssen langzaam (eerst op afstand en hoofdzakelijk via e-mails)  in beeld als nieuwe pastoor voor de intussen gevormde Pastorale Eenheid Deurne. Die eenheid was een samengaan van vier parochies: de twee al genoemde en de parochies Sint Willibrordus Zeilberg en H. Jozef.  Per 1 januari 2007 zijn deze samen met de intussen opgeheven parochie H. Geest overgegaan in de nieuwe parochie Heilige Willibrord Deurne. Daarmee werd ook mijn taakveld uitgebreid en kreeg ik een nieuwe aanstelling bij deze parochie, die de hele plaats Deurne omvat.

In deze laatste periode is het aanvankelijke Parochieel Centrum voor de twee parochies uitgegroeid tot het Parochiecentrum voor de nieuwe parochie. Die ontwikkeling heeft ook duidelijk zijn weerslag op de bemensing. Waren dat aanvankelijk Lia en ik, ondersteund door een stencilman en een interieurverzorgster. Op dit moment betreft het zo’n 20 mensen. Lia (van wie we helaas in 2008  door haar vroegtijdig overlijden afscheid hebben moeten nemen) is  opgevolgd door twee mensen die de coördinerende taak voor de hele parochie verzorgen.  Daarnaast zijn er elke dag tijdens de ochtendopenstelling gastdames en -heren aanwezig om de bezoekers te ontvangen, koffie aan te bieden en intenties voor de vieringen in te schrijven. Met daarnaast het nodige stencilwerk, nieten en vouwen biedt dit alles bij elkaar een hele bedrijvigheid.

Ik vind het fijn om binnen zo’n levendige parochie actief te mogen zijn. Na het vieren van mijn 25-jarig dienstverband binnen bisdommelijke instellingen in 2006 paste nu een sobere viering. Die vond op donderdag 30 december plaats samen met alle direct bij het Parochiecentrum betrokkenen. Het werd een fijn en gezellig gebeuren. Bijgaande foto geeft daarvan een indruk.

Festival Mundial

zondag, juni 20th, 2010

Vele werelden komen hier bij elkaar.
Mensen van allerlei ras en taal brengen
werelden van cultuur en muziek samen.
Allemaal mensen die genieten
van de vele mooie dingen,
die het leven ons biedt.
Wij genieten met volle teugen
van zang en dans,
rapheid en snelheid,
en bewegen en applaudiseren
vol enthousiasme mee.
 
 
 
 
 
 
 
 
20 juni 2010